Even terug, omdat je verder moet.

(Door Hillary)

Ineens zie ik hem, half verscholen achter de deur van de woonkamer. Ik zie de twinkeling in zijn ogen en hij gniffelt…. Stilletjes, tersluiks, maar zichtbaar. Voor mij.

Ik was dit beeld bijna vergeten, mijn vader die plezier heeft in het leven.  Het doet even pijn van binnen. Ik zie hem zelden zo en meteen voel ik liefde voor deze speelse, ondeugende man. Ik ben ineens weer 11 en zit samen met 7 meiden uitgelaten op de achterbank van onze “lelijke eend” terwijl het mistlicht de straatstenen raakt en mijn vader maar rondjes blijft rijden. Ik zie hem jongleren met bierflesjes en dansen met tante Dina. Wat kon hij swingen. Uren lang, onvermoeibaar.

Fijn papa, je bent er nog! Even terug van het verdwalen in jezelf. Uren lang, onvermoeibaar met je ogen dicht. Jij denkt dat ik het niet zie… je teleurstelling in het leven, je frustratie van het niet meer weten en je angst voor het onbekende. Je verstopt het achter je ogen, ontkent het en bent boos. Boos zijn, is inmiddels jouw tweede natuur. Ergens onderweg ben je gestopt met dansen en boos geworden op alles en iedereen. Ik weet niet waarom. Daar sprak jij nooit over en nu kun je het niet meer verwoorden. Je jeugd in een jappenkamp in Indonesië, je eerste vrouw die stierf samen met jouw ongeboren kind. Je tijd in het leger als militair bij de KNIL. Je reis naar Nederland, je huwelijk met mama, je verwachtingen voor je dochters. Het is een heel leven, een avontuur en ik weet niet hoe jij dat beleeft. Dat doet pijn.

En dan zie ik jou, half verscholen achter die deur met die twinkeling in je ogen… het is mijn hondje die jou laat lachen, die jou weer even laat dansen en ik grijp het moment en dans in gedachten stiekem met je mee. Dankbaar dat we samen plezier hebben in het leven. Dit beeld hou ik vast, staat in mijn geheugen gegrift. Neem ik mee in mijn leven en ik ga er wel over praten, over lachen en vast ook even om huilen. Het is meer dan genoeg papa, voor mij…