Hallo meisje…

30 maart 2004

Hallo meisje…

Vandaag is de dag zonnig begonnen, de lente komt eraan. Het seizoen van nieuw leven en symbool voor een nieuw begin.
De afgelopen maanden heb je hard gewerkt aan jezelf om de rust te vinden die zo graag wilt. Ik weet dat je het verschil al merkt en je gemakkelijker afstand neemt van alles om je heen.
Als je deze brief ontvangt, hoop ik dat je het leven meer aanvaardt zoals het komt en je betrokkenheid bij alles wat gebeurt, los kan laten. Probeer 1 ding tegelijk te doen (vooruit hooguit 2), laat dingen ook gaan als er geen tijd en plaats voor is. Je mist niks hoor, het lot weet je toch wel te vinden.
Investeren door middel van energie en betrokkenheid is absoluut je kracht, toch geef je net iets te vaak net teveel. Help jezelf eraan te herinneren dat je ook moet oogsten en van “het graan in volle bloei” geniet. Soms is dat genoeg… Niet alles hoeft een tastbaar resultaat te hebben in rationele zin. Gewoon plezier hebben is vaak meer dan voldoende.
Ik hoop dat je door bent gegaan met schrijven en dat je ‘s ochtends nog steeds wakker wordt terwijl er een stem voor je zingt.
Je wil zo graag naar “huis”en ik hoop dat je onderweg de tijd hebt genomen om eens stil te staan bij de schoonheid van alles om je heen. De hand pakt die je aangereikt wordt, je laat troosten en jezelf koestert.
Niet alles gaat, zoals jij wil. Sommige mensen, sommige zaken zijn jouw liefde, aandacht en betrokkenheid niet waard. Leer te relativeren en aan te geven geven dat je ervan baalt als bepaalde dingen niet zo uitpakken als jij wilt. Het niet altijd “jouw” verantwoordelijkheid en je hoeft ook niet alles alleen te doen.
9 april 20017

Hallo meisje (van bijna 50)

Ook vandaag is de dag zonnig begonnen en heeft de lente een positieve invloed op alles en iedereen. En ook vandaag symboliseert de lente een nieuw begin! Het werken aan jezelf heeft meer dan een paar maanden in beslag genomen. We zijn inmiddels 13 jaar, een burn-out en depressie verder en ik lees nu de brief die ik aan mijzelf schreef in 2004.
Met opgeheven hoofd kan ik je zeggen dat ik het leven aanvaard zoals het komt en neem ik mezelf allang niet meer zo serieus als het gaat om het leveren van maatschappelijk gewenste prestaties. Ik leef nog steeds! Met mijn passie en dezelfde energie als in 2004  en ben meer dan ooit in staat om van niets, iets moois te maken. Het maakt mij vandaag de dag niet meer zoveel uit wat “de mensen” denken. Als ik er blij van word, is het fantastisch.
Ook vanmorgen hoorde ik een liedje in mijn hoofd… Een beetje verliefd, dit keer. Ik ben verliefd op de wereld om mij heen zoals ik hem heb leren zien en dat is een heerlijk gevoel. Dus ik heb mijn thuis gevonden, het bleek al die tijd in mijzelf te zitten. Ik heb me hier en daar laten helpen in het leven en durf kwetsbaar te zijn. Ik heb het verlangen om een uitdaging aan te gaan. Ik ga niets meer uit de weg,
Nog steeds gaat niet alles, zoals ik het wil.  Maar ik weet dat ik kan vliegen en inmiddels ook hoe ik moet landen. De jaren zijn letterlijk voorbij gevlogen.
Mooi mens. Sterk mens. Wijs mens. Lief mens!!!
En ik voel gewoon hoe mijn ogen stralen omdat ik mezelf gevonden heb.
Liefs, Hillary.