Oma op visite.

Op zich geen vreemde gebeurtenis zou je zeggen. Maar toch. Als je je indenkt dat mijn oma in 2001 is overleden vraag je je toch af hoe zoiets überhaupt kan. Mijn oma was mijn alles. Mijn eerste BFF. Ik ging graag naar haar toe. Als klein meisje vond ik het heerlijk om bij haar te slapen. Ik mocht mee naar de stad en dan gingen we met de bus. Ik voelde me speciaal terwijl oma uiteindelijk toch elf kleinkinderen had. Ik was een van de oudsten. Toen ik wat ouder was en mijn rijbewijs had nam ik oma mee om boodschappen. Met haar tas op haar schoot moet ze de eerste keer vast doodsangsten hebben uitgestaan. Ze moest lachen als ik riep ‘Alles binnen boord’ en dan deed ik pas haar portier dicht. Ze ontving zelfs mijn eerste auto van de zaak. ‘Ik ben toch de hele dag thuis’. En zo pikte ik hem ‘s avonds op. We hebben hem nog samen staan bewonderen. Mijn golf 4. Wat was ze trots! Het was in die auto dat ik 7 november 2001 thuiskwam uit Weert. Ik vergeet het nooit meer. ‘Je oma is overleden’. Vermoedelijk een hartstilstand en dat op je 84e. Ik kon alleen maar denken aan dat we geen chinees meer hadden gehaald. Dat zouden we nog doen, maar ik had het te druk met mijn vriendje en mijn leuke baan. Iedere bak bami met koe lo yuk draag ik al jaren aan je op. Daar moesten we altijd zo om lachen. ‘Stierenkloten’. Wat was je hip en wat had je humor. De jaren verstrijken, er is zoveel gebeurd. Ik weet dat je over mijn schouder meekijkt en vast geniet van mijn twee jongens. Het is zoals het moet zijn. Mijn praatje met jou houd ik al jarenlang voornamelijk in de lucht. Dan ben je er altijd nog een beetje voor mijn gevoel. Maar dit weekend ben je op visite en natuurlijk kom ik dan even langs. Hoewel je niet meer lijfelijk aanwezig bent zijn de herinneringen groot. Je staat nu even bij pa en ma in de woonkamer. Ma vond die zwarte urn een beetje naar, dus heeft ze je in een fleurige sjaal ingepakt. Sorry oma, ik dacht echt dat je een paasei was. Zo zag het er tenminste wel uit. Het zal wel even raar zijn. Het is al zo lang geleden. Maar je bent dichterbij dan ooit. Ik mag, voor je uitgestrooid gaat worden, zelfs een wolkje van je mee naar huis nemen, wat een heel speciaal plekje zal krijgen. Na al die jaren ben ik toch weer even verdrietig. Dankbaar je gekend te hebben, maar een traan omdat ik je nog steeds een heleboel beetjes mis.

Tot morgen, dan drinken we weer thee, met een mooie kleur…

Liefs, Danielle.