Passie op de P

Ik parkeer al een tijdje iedere werkdag op ‘het eilandje’ in Antwerpen. Via de welbekende, oncomfortabele kasseien. Slecht voor de schokbrekers van mijn Alfa en het elastiek van divers ondergoed, maar het is gratis en dan neem je dat allemaal gewoon voor lief. Je weet op welke dagen er veel of weinig plaats is en welke auto’s er vaak staan. Sinds een aantal weken valt mijn oog ook op mensen in en om de auto’s als ik terug naar de parkeerplaats rijd. Zo staat er vaak een Aziatische  meneer te Tai Chi-en en loopt dezelfde dame altijd naar de bussen die verderop vertrekken. Een zelfde clubje voetbalt met veel harde muziek en een dikke wietwalm iedere zaterdagavond op het betonnen voetbalveld pal naast het water waar volop bootjes dobberen. Vorige week zaten er twee oudere dames druk te praten in een hele dure sjieke Jaguar en zat er een zakenman  een keihard en verhit gesprek te voeren via de luidspreker. Vanavond werd mijn aandacht echter getrokken naar een auto, pal naast de mijne. Een innig zoenend jong stel. Ik dacht dat dat niet meer bestond. Niks vreemds zou je zeggen. Ze schrikken als ik net iets te dicht met mijn rode plooifietsje langs de motorkap rijd. Zij met een hoofddoekje, hij een schuldige blik. Het klinkt stom, maar ik voel me ook betrapt. Alleen al omdat ik ze zag. Vragen  flitsen door  mijn hoofd. Waarom schrokken ze? Betrapte ik ze op iets wel of niet stiekems?  Lachkriebels. “Man gelyncht door boze familie. Vrouw  gestenigd  na overspel? En ik ben getuige. Toch blijft het mooi om te zien. Hoe verliefd mensen nog kunnen zijn. Ondanks de schrikreactie gaan ze ongestoord verder. Laat ik het er maar op houden dat ik de boel onbedoeld flink verstoord heb. Afstappen, spullen in de auto zetten, fiets opvouwen en in de kofferbak hijsen, das en jas uittrekken. Omlopen en  instappen. Ik zag er vast uit als goed volk want ze zaten -inmiddels vacuüm aan elkaar vastgeklonken- nog steeds onafgebroken te kussen. Ik zit met rode wangen achter mijn stuur en terwijl ik wegrijd moet ik weer lachen. Wie heeft er vroeger nu niet een keer stiekem in een auto ergens op een plekje achteraf zitten zoenen met een leuk vriendje. Mijmerend flitsen er een paar beelden uit een ver verleden door mijn  hoofd. Goh… Ja, hihi. In no time was ik thuis. Morgen weer naar mijn parkeerplaats. Eens zien wat er dan allemaal weer gebeurt. Benieuwd of ik ze nog een keer terugzie of dat het misschien maar een one P stand was. To be continued, or not to be. That’s the question…

Liefs, Daniëlle.